donderdag 16 januari 2020

Niets bijzonders

Niets bijzonders

Bijvoorbeeld.
Ik herinner me nog dat ze een oude
radio had die knarste bij het afstemmen.
Zij was heel enthousiast alleen
en speelde met haar poppen
buiten onder de beuk,
onder een blauwe lucht.

In massieve passiviteit
werden classificaties aanvaard.
Een plattegrond ontbrak er nog aan,
verder was de uitleg overdadig.
De cursus ging nergens over,
de factuur wel. Een klucht.

Een dodelijke passiviteit,
curiositeitenverzameling,
rariteitenkabinet, wat deed ik daar
zonder vangnet, studeren?
Haar verpletterende
glimlach werd gevoelloos
vastgelegd op celluloid.
Af en toe speel ik de film af,
maar hij verandert niet,
herhaalt de vlucht.

Behalve wat ik daar en toen achterliet
gebeurde eigenlijk niets bijzonders,
die zomer.
Ik bleef maagd, nog zonder woorden.
Ik zocht invulling, de toekomst niet meer
dan een gerucht.

Ook dat verandert niet.

dinsdag 3 december 2019

Achteraf

Achteraf

Teleurgesteld?
lang geleden al meneer
leerde ik me mijn verwachtingen
niet te herinneren.

Er was een oude man
die praatte en praatte
en praatte en praatte
en god, wat was hij eenzaam.

Er was een
zigeunervrouw
die sigaretten rookte,
oorbellen liet zien
en iedereen aankeek
en voorspelde.

Er was een clown

Er was een tweeling
die van verveling
spiegel speelde.

Er waren kinderen,
die renden, huilden
en kleren bevuilden,
zongen en schreeuwden
en tegen bedtijd geeuwden,
die sliepen.

Er was een man
die zweeg.

Er was een jonge vrouw
die lachte als ik naar haar keek,
koffie voor me inschonk
en bier,
me gekookte worstjes serveerde
en die zwarte,
ik zeg, en die zwarte ogen had.

Ik was er ook

Teleurgesteld?
Kent u de vrouw van de slager,
die is kapster,
die was er ook.
ze las in een schrift
en keek
teleurgesteld.

(Er waren ook:
soldaten, boeren,
notabelen, hoeren,
nog meer kinderen.)

woensdag 20 november 2019

Finito

Finito


Ik nam al aan dat ik was vergaan,
gevloerd, afgevoerd en finito.
Wat kijkt u nog aan, een erfgenaam,
een tweederangs acteur achter glas
in een overjarige hitsige hitserie,
op deze pijnbank, dit niet te vermijden interview.
Elke ochtendmist, idem dito,
brengt de depressies terug, dan wordt de pijn stiller
en ik dichter, dat gedoe.
Drank maakt mij doorzichtig,
iedereen kijkt door me heen, hier op het ministerie.

De restanten van mijn familie dwongen mij hiertoe,
opgesloten Bokito van meer dan honderd kilo,
voormalige ladykiller boven krijtwitte klippen,
functioneel mysterie, verlopen mikpunt
van jagende jonge meiden, zielig gedreutel.
Wij omarmden onszelf stijf op kostschool,
dat waren tijden, groepsdwang een hobby,
met de bijbel nog te vers.
Wij werden tot valwild en bijvangst
en vreesden de wereld niet meer dan de zoveelste Cito.
Ik paste mij aan en verdiepte mezelf, oude scheet,
in de beerput van die materie.

Mijn cashflow was welkom bij heks en bimbo,
ik nam aan ouder dan zestien,
koploze kippen, almaar priller,
in de entourage van mijn vrienden de miljardairs,
en ik werd bevredigd als een mosquito
in een burrito in een bistro,
al ervoer ik dat niet zo. Met de kennis van nu
en de heibel in de pers
werd de wereld een iglo. Wie neemt mij nog serieus
in het schijnsel van de frigo
als ik 's nacht met pizza en mojito
verzuip in zweet en miserie.

Jonge prins, ik tel mijn rimpels
en zegeningen in de lobby.
De dames mijden mij als beriberi
en echt, ik doe er niet meer toe.
Ik overweeg wurgseks, voorzichtig,
ik noem maar iets geks, kom mee de trap op
voordat mijn hart stopt, nog éénmaal con brio
als sluitpost voor mijn bio.
Hier is de sleutel.

vrijdag 1 november 2019

Na de storm

Na de storm

Na de storm
werd het dagelijks stil,
dat wil zeggen:
de geluiden hernamen
hun waarde,
maar leger.

Takken werden opgeruimd,
het grondwater zakte,
niemand sprak onnodig.

vrijdag 25 oktober 2019

Eenwording

Eenwording


Hij, in de spits
op weg naar huis
appt haar
in de auto
in de alledaagse file:
"Zie je die
zonsondergang?"
Zij: "Ja,
ik reed er net
bijna tegenaan."

dinsdag 22 oktober 2019

Het innerlijk licht

Het innerlijk licht

Na de hongerdood
en regen van vroeg tot laat,

na de kerkklokkenrust,

na de trekdieren, dampend in
het licht van een opgaande
reclame
en enige straatlantaarns,

na de razende woede van een autorit
in de nacht,
en het beleefd consumeren
van een gebraden haantje
in een in- en uit- wegcafé

past de huissleutel feilloos,
wacht het huis peilloos
diep en
donker.

vrijdag 11 oktober 2019

De meeuw


De meeuw

Als ik morgen zou ontwaken
met vleugels
zou ik dan weten
hoe te vliegen?

Dat ben ik:
die meeuw alleen,
daar tussen zee en land
zoekend naar voedsel.

Met andere woorden.
Dauw verdampt,
de bloem vergeet
de nacht
in zonlicht,
onnavolgbaar.

Ik kan alleen
kort onthouden
en navertellen,
volg uit
vondsten en vormen,
reageer op de wind
onder mijn veren
en spring op.
Met andere woorden,
elke dag.