Veraf

Veraf

Struikel
en val
over elk woord;
ontleed de zinnen
met niets ontziende ogen;
ik ben wie ik was
en moet verder.

Val
en breek
de tong,
de liegende tong,
de verraderlijke tong,
leer je tong zingen.

Breek
en tel
de scherven
tot aan je sterven,
wat ben ik geworden,
ik zou het kunnen zijn,
ik ben het.

Spring
op je schaduw
van veraf.

Voel
en vertaal
ook zonder applaus
alles van jezelf
naar buiten.

Nooit meer
zonder schaduw,
en altijd
van veraf.

Zijn handen terug

Zijn handen terug

"Het zeil koud, als hij over haar heen
uit bed sluipt en ongeschoren
met koffer en geld
gaat staan liften bij een benzinepomp
terwijl de zon de hemel
overrompelt."

Zij wilde zijn handen.
Zij wilde al zijn handen.
Hij was geen symbool,
maar "ze was zacht
in de nacht",
vond hij.

Hij had haar leren kennen.
Hij had er jaren over moeten doen
en had maar één mensenleven,
vond hij.
Hij wilde zijn handen terug.

Het regent.
Hij staat met lege handen
diep in de zakken
nog steeds te liften.

En nog steeds.

En nog.

Meester

Meester

Meester in uw graf,
het antwoord dat ik gaf,
ben ik niet meer leerling
maar de volgende beul?

Is het zo goed, meester,
ga ik nu over,
kan ik u ontslaan,
betekent uw zwijgen
mijn bekering,
dat ik nu begrijp,

of dat ik al meer weet
dan u ooit kon weten.
Is dit mijn straf,
deze gesloten redenering,
sluitsteen van de les?

Meester,
het is stil op deze bergtop,
dat antwoord moet voldoen.
Mos overwoekert de steen
waar u neerging,
en ik moet hoger.

Neem nou gras

Neem nou gras

Neem nou gras.
Neem nou gras, het groeiende gras.

Neem nou gras.
Neem nou te hooi en te gras
het gras uit uw glooiende voortuintje.
Neem het tussen uw vette vingers
en voel hoe groen het is.

Ik heb een hekel aan leugenaars
ook al groeien ze overal waar geen gras groeit.

Het eenvoudigste voorbeeld
is Karel.
Gewoon, Karel.

Karel vaart
en vaart er wel bij
al vaart hij wel bij de marine.
Geen boter, margarine en zo.

Neem nou Karel.
Niet groen als gras
maar wel net als gras groeiend.

Maar als u Karel niet kent
sta ik tegen bloemen te blaten.

Neem nou gras.
Neem nou gras, het boeiende groeiende gras
van uw voor- en/of achtertuintje.
Neem nou dat gras eens te grazen:
geiten bijvoorbeeld.

Ook voldoen koeien.

Schapen desnoods.

Maar toch liever geiten
want ik heb een hekel aan leugenaars.

Als u dit kunt volgen
bent u niet Karel
en hoort u bij de kudde.

Najaar 1968

Zonnewind

Zonnewind

Ik mat de regenboog,
schatte de kromming,
weerspiegelde het noorderlicht,
zette mijn woorden in polonaise
en ze zongen wat in me omging -
ren, ren, ren.

Ze spot en bespot me.
designdame,
onderworpen aan ontwerp,
hulpbehoevende zorgaanbidder
in ontkenning,
ik dicht te dichtbij,
een overvloed aan verdomming -
ren, ren, ren.

A lle D agen H eel D ruk:
het zwarte ijs scheurt en kraakt.
Kijk niet omlaag
in deze onvoltooide botsproef,
zelfkennistest voor dummies,
de oude tijd in vermomming -
ren, ren, ren.

Sla bijvoorbeeld

Sla bijvoorbeeld

De losse groente op het tafellaken,
het bebloede mes
en honden en katten,
maar er is ruimte genoeg voor
een kop koffie.

Acht hoeken in de kamer
waar drie vlakken bijeen komen;
acht hoeken in de kamer
waar twee vlakken bijeen komen;
verder nog
twee deuren en één raam.

En een groot wit konijn,
en dat mag er wezen,
en dat mag er zijn.

Zomer 1968

Verstoring

Verstoring

Op enorme plastic sandalen
soppend door de gesmolten
tafels van vermenigvuldiging
onder het bibberende gewelf,
dat u met twee grote ogen
aankijkt omdat u riep.

Met een bodemloze bloemenvaas
gevuld met Bardolino Casal Busól 1956
van 11 ºC,
de borst behangen met hoefijzers,
swastika’s en de laatste uitgave
van 'Wat & Hoe Indonesisch',
wadend in water dat tot uw
knieën reikt, onder kolkende wolken
die u aankijken omdat u riep.

Het heelal gevuld met ogen
die u aankijken,
omdat u riep.

Omdat u zo nodig roepen moest.

zomer 1968