Achteloos door mijn adem

Achteloos door mijn adem

Ze loopt als een ochtend
door mijn ontwaken.
Kilte siddert bitter van woede
en de vleugels van haar paard
razen wreed.

De dageraad een slenterende wandelaar.
"Leen me ‘n tientje
en ik zal ‘ns wat laten zien",
zeg ik,
en ze lacht op dagen afstand.

Ze loopt achteloos door mijn adem
en ik struikel achter haar aan,
om niet te verdwalen.

Sorry

Sorry

Pas ik in dit tafereel?

Ze zat aan een tafeltje,
een vergeten paraplu,
en staarde naar de luie rook
van haar sigaret.
Een televisieprogramma,
waarvan ze het begin gemist had.

Ik struikelde over haar handtas,
greep me vast aan haar stoel
en stootte mijn knie aan het tafeltje.
‘Sorry’, zei ik

Ze keek me aan
en reageerde verder niet -
ik werd één met het decor.

Kachelweer

Kachelweer

'Een toekomstbestendige
taartdoos snoezelen
met meervoudige complex gehandicapten:
zij willen gewoon die bakker zijn.'

Op informatie-avonden
moeten we de bejegening
over de kwaliteit van leven
afstemmen op ons vertrekpunt.
Wij komen van ver.

'U en ik bij de supermarkt
in gehechtheid,
in systemisch werken verenigd,
zonder overvraging
in deze probeerruimte.'

De regen doordrenkt
dit gebouw
waarin we niet willen schuilen,
maar het moet.
Iemand nog een broodje?

Ik blijf nog wat langer,
dan ga ik straks wel
wat vroeger naar huis
in dit kachelweer.

Onzalig

Onzalig

De bomen
langs de landweg
herhalen zichzelf
in dalend zonlicht.

Het treinspoor
leidt dwars door
bijbelgordel
en polioregio
maar ik voel niets
veranderen.

Ik voel het niets
stremmen en zuigen
maar ik kan blijven zitten
tot in het noorden:
een nauwsluitende,
onbegonnen reis.

Het hellevuur
zal je tranen drogen,
dichter.

De opvolger

De opvolger

Hier is mijn opvolger
voor de tocht rond de wereld
vanaf nu.

Het vruchtwater breekt,
het geboortevlies rekt en scheurt.

Mijn geheugen kent geen grens
tussen wat ik zag en wat ik was.
Hij maakt van een woord taal
als van een vonk vuur,
en meet zijn leven nog in tijd -
ik het mijne al in ruimte.

Ik zal hem uitleggen
wat hij van plan is.

Hij is niet echt geïnteresseerd,
maar dat was ik ook nooit.

Let op zijn handen.

Afspraken

Afspraken

We doen het zo:
jij brengt wijn
en hapjes mee.
Ik breng het huis in,
alle muren en open deuren,
stel de tafel beschikbaar
zorg voor warmte en verlichting,
tot ver na sluitingsuur.

Ik heb nog bier,
een halve meter worst,
en beloof sociabel te blijven
tegen je gezelschap.
Ik zal niet huilen
of gedichten declameren
en niet aan mezelf denken,
oké?

Soms is de wil weg
als ik weg wil
en dan moet je komen.

Empathisch brood

Empathisch brood

Bij de bakker hoorde ik spreken
van iemand die ik niet kende,
dat haar dochter was overleden.
Regels vormden zich, vloeiden samen,
kneedde ik tot ongeveer een gedicht.
Ik kocht de weekaanbieding.

Ik beeldde mij de tranen in
van de onbekende moeder
in de slaap die zij 's nachts
urenlang ontweek,
tussen vier gesloten muren.
Ik herlas de woorden
en zij bleken leeg en hol,
een onpeilbare,
onleesbare oogst.

Soms komen de tranen terug,
eindeloos onkruid,
als er iets ergs is op televisie
of als ik vers brood ruik.