Shoreline Castle

Shoreline Castle

My name I forgot- I never heard it spoken,
I search the dunes for what the sea couldn't use.
I take it home and keep it as a token,
There's nothing to gain and nothing to lose.
Only taking, never stealing,
Only using, never dealing,
Building a castle from the waste and refuse.

I never worked a day for food nor money,
There's nothing I need 'cept the things I may find,
This is my life, don't take it from me,
I've left all my needs and desires behind.
I'm gonna show the world my power,
I'll have it grow into a tower,
With beauty and splendour all in my mind.

The waves need ages to break its resistance,
The castle's empty now, still reaching into the sky.
Broken windows gaze into the distance,
Decaying slowly as the years pass by.
People come and wonder
What kind of spell it's under,
The castle smiles sadly about the truth of a lie.

(From On Schedule - Flyte, unreleased album 1981)

Lopende zaken

Lopende zaken

In Atheense galerijen
werd nog onderhandeld
met meningen en opinies,
werden aalgladde waarheden
afgeleid, nagejaagd, betrapt,
en weer vrijgelaten.

Over zijn vier oorzaken
redeneerde doorlopend Aristoteles,
leerling op Plato’s Akademeia,
later genegeerde leraar
van onwillige knaap
Alexander de Grote.

Nu gaan politici er mee lopen.
Winstbejag geeft de maat,
kortetermijndenken heerst.
Stemmenoogst wordt overschat
en afgedankt na verkiezingen.
Onlogica voor gevorderden
leest Aristoteles de les
in ongeremd stuurloos
praten en praten.

Handelsbelangen
verdragen hier geen daglicht
en bevolken elitaire wandelgangen,
doorgeefluiken van dekmantels,
in cynisch opportunisme,
doelgericht verstandelijk
gebroddel en gerommel
van een ongewenste regering
en soortgenoten.

Filosofen vochten zich opwaarts,
werden dronken gevoerd
en lieten ons ver
dwalen,
onder de onmachtige,
ontheiligde, versteende,
verregende ogen van Apollo
die het niet kan aanzien,
hier waar orde en rede ontbreken
en het bestuur werd gekaapt
door primaten en fanaten.

Louter het getal
van de aanhang
en digitale duimen telt
in de waan van populariteit.
Opgelegde idealen
en modellen falen
waar opgeklopte angst
en onbegrip de stemming bepalen
en afstanden vergroten.

Gelijk

Gelijk

Geef mij maar
eens ongelijk:
binnen deze woorden
ben ik oorzaak en gevolg,
onafscheidelijk.

Zand erover,
en van het lichaam blijft stof -
zijn zinnen zoeken
nog jaren zijn stem;
zijn blikken dwalen zonder hem
over de sluitstenen.

Ik lees zijn naam
onvermijdelijk,
voel mij tijdelijk,
en heb gelijk.

Onder druk

Onder druk

(1)

Ik merkte
dat ik hem met mijn persoonlijkheid
probeerde te imponeren
zodra ik even niet oplette.

Haastig
luisterend,
terugschakelend,
neem me niet kwalijk.

Later besefte ik
dat ik me bedreigd voelde.
Aangetast, door te weinig tijd voor mezelf.

Ja.


(2)

Die avond
luisterde ik geïrriteerd
naar wat ze vertelde.

Geïrriteerd,
omdat ik over mezelf wilde praten.

Ik sliep onrustig
en droomde van vrouwen die me verleiden wilden.

Nadat ik het merkte
nam ik haar mee de stad in.
Chinezen
of naar een film, en dan een café.


(3)

Foto’s nam ik veel.

Pogingen me de nog onbekende stad
eigen te maken, letterlijk,
die indrukken.

Onder die druk.

Tijd

Tijd

Wel, als je geen tijd hebt,
zegt geen tijd te hebben,
wil ik het wel in het kort vertellen:

het gaat over eenzaamheid,
wat het van een mens maakt,
hoe het je beeldhouwt,
al wil je het niet.

en het gaat over toeval,
hoe dat allesbeslissend kan zijn,
en wreed.

Wel, dat is het allerbelangrijkste -
de rest
zal ik nog wel eens uitleggen,

als ik tijd heb.

Autorit na een lange wandeling

Autorit na een lange wandeling

De lange wandeling door de stad
had me uitgeput.
Mijn voeten brandden,
koud zweet stond op mijn voorhoofd
en slapen.

Ik zag dat jij ook moeilijk liep
op die nieuwe cityschoenen.
Dus stelde ik voor
koffie te gaan drinken.

Ik vroeg of je moe was
maar je zei dat het wel meeviel,
omdat je niet wilde
dat ik me zorgen over je maakte,
dat je lastig zou zijn voor mij.

Die middag, in de auto
op de terugweg:
je sliep op de bank naast me
en niets kreeg je wakker.

Seizoensgerecht

Seizoensgerecht

In het lage najaarslicht
staat ze bij het aanrecht
met een glas wijn.
Ze luistert naar de merels
en pelt tomaten in de avondzon.
Ik zit met mijn rug naar
mijn vermoeiende bezittingen.

Ik zie hoe ze kookt.
Haar lippen kussen
een meegezongen lied.
Ze reikt naar het keukengerei,
proeft saus van haar vingertoppen.
Wie zal het eerste gaan,
wie de ander volgen.

Vallende bladeren maken plaats
voor het volgende seizoen.
"Het is klaar nu. Kom op," zegt ze.
"Jij steekt de kaars aan."
Acceptatie en dienstbaarheid,
woorden met zin en waarde.
We eten, praten, gaan naar bed
en slapen.