Overnachting

Overnachting

De man van het motel
overhandigt je sleutels
en ik zie hem denken:
"Wat ‘n stuk."
Ik heb haast
en luister
naar de dalende lift.

Ik weet nog waar het was
dat het gedicht me riep,
niet waar ik sliep,
niet op straat
waar de kinderen,
de anderen,
speelden.

Je zwijgt naast me
als een lege kamer
en kijkt me niet aan.
Niet in de bomen,
niet in de rivier,
waar woorden wegdoken
voor mijn handen
en ik volgde.

Ook niet boven
terwijl ik je uitkleed.
Ik ga een beetje dood
zonder het te willen
als je zo dicht bij me bent
en zo ver weg.

Uit 'Voorgoed genezen', Heimdall 2016.

Mooi

Mooi

Liever dat u me trakteert dan dat ik schooi.
Als het nat is, is het gras, als het droog is hooi.
Captain Iglo smaakt beter als ik het ontdooi.
Improviseer vrijuit en kom uit de plooi.
Weet ik veel, ik ben aan twijfel ten prooi.
Maak dit rijtje af: pooist, pooier, pooi.
Bijval en succes, wat moet ik met die fooi.
Had ik dat geweten verliet ik dit toernooi.
Al lijkt de wereld open, het blijft een kooi,
een uniform, kostuum, harnas, tooi.
Ik gooi het in de kliko deze zooi.
Wat werkt, is kunst. Zo niet, geklooi.
Wat de criticus niet stoort, heet mooi.

Zie je later, rollator

Zie je later, rollator

Wat de pater preekt
en zich later wreekt,
blijvend aangekweekt
in opgelegde onthouding en hardgedroogd ondergoed,
komt tot nabloei, weekt los van gêne,
hier in de zorgflat waar lome spanning op en oploopt
tot het water breekt.

Ik was een echte dwingeland.
In dit tehuis veel minder want
nog wel zo snel, maar niet meer zo lang,
met multifocusbril, smeulende binnenbrand.
Slepende beats, bestiale drive
op de resten van je lijf.
De stress van een steunkous, de piepende rollator,
mijn vingervlugheid weer helemaal terug, meid,
met rechter- en linkerhand.

Ik was en ben een marskramer
met kloppende slaghamer.
Hier komt de Volharding, ontspan je. Relax, mens.
De spijt kwam vroeger later
maar daarvoor is nu geen tijd van leven meer
in je korte geheugen, hoewel bedachtzamer.
Leun maar op je rollator,
en knijp in de handrem hier in de wachtkamer.

Winternieuws

Winternieuws

Treurnis, weer doden
in het nieuws, dat bloed.
Ik voel me oud in wolken
invallende duisternis.
Sneeuw zwirrelt omlaag
hier waar ik omhoog kijk
onder een lantaarnpaal.

Als verdoofd
klauteren muzikanten
uit stoffige ruïnes,
op zoek naar instrumenten.

Wijnglas, ontzielde fles,
nasmeulend avondrode gloed.
Van alle kanten en landen
nadert geweld en leed
in het jaaroverzicht.
In onrust laat ik sporen na
op een onbeschreven wolkendek
met loze gebarentaal.

Zangstemmen roepen elkaar
waar vatbommen levens
onder puin bedolven.
Reacties blijven uit.
Over de horizon nadert
nog meer winternieuws.

Bezoekuur

Bezoekuur

Dieper dan vrees
voor de hel, dit bezoekuur.
Je meent het, elk woord.
Was dit het verlangen waard,
het bodemloze wachten?

Verjaagd uit de hemel
die hij deelde met de vrouw
die hem voorging.
Hij gaat op in eiwit
waar je bijzit
en bespiedt het duister,
nader en nader, in de koffie.

Hij negeert
het uitgesproken karakter
van begrip en troost,
drinkt als een ongeborene.

Een buitelaar,
tuimelend in de schaal
die barst en openvalt.
Zelfs dat zal veranderen.
De ingang wordt de uitgang.

Uit: De duistere kant van poëzie, 2016.

ontketeningen

ontketeningen

water
-----bedonder
-------------houd
bedriegertjes-reiniging
leugendetector-tuning
louche smoesjesfontein

unplug
------gedoe
-----------feningen
zaalakoestiek-tester
podiumvulling-boekingsbureau
cultureel vergader eskader

ran
---domkop
---------pensneller
column-op-maat advertorial
streeknieuws-generator
hypocriete elite-knuffelaar
middenstand binnenbrand-blusser
opportune opinie-wisselaar

trak
----teer
--------ling
consumptiebonnen junkie
declaratie-specialist
ontslagregeling-verzamelaar
sponsor- en subsidieslaaf

de blinde
---------verleiding
-------------------shond
waakt leegstaand
en ontglipt
de taliban van de achterban
overstroomt de achtbaan

Het nieuws van je zelfdoding

Het nieuws van je zelfdoding

Duif zonder zonde
of verloren paradijs,
in midvlucht neergeslagen,
de boodschap onbezorgd.

Een ambulance
stopte op straat,
zwaailichten,
slaande deuren.
Hoe het hart reageerde
nog voor de hersens,
een oerreflex.

Een gesprek brak af,
woorden bladerden
verdord levenloos
op ineens kille,
vliesdunne tegels.
De adem stolde.
Honden roken het
en sloegen aan.
Een kind begon te huilen,
taalde naar taal.

Wij wisten het eerder
dan de post thuiskwam
en de veren neerstreken.
Iets had je geroepen,
die zondagochtend.
Je nam een afslag
waarna alles zweeg,
sprakeloos.