Alles is een wapen

Alles is een wapen

Het liggend toneel
een wakend geheel,
de golfslag volgend.
Vonk van dans
tot de lont opbrandt,
het vuur dooft
en de zee het strand
herneemt.

Leugens van de zon
ruimen plaats
voor lege waarheden
van sterren,
en alles draait,
beter, lijkt te draaien
om waar ik sta:

waarnemer, dagzegger,
toekomstmijder, ongewapend.
Het begin blijkt
niet ver meer.
Zout in de wind,
het zand snijdt.
Herhaal,
blijf herhalen.

De doler

De doler

Pas bij de pas naar het Westen
vond ik overnachting,
dolende archivaris, Oude Meester.
Ik voed de waterbuffels
en vervolg het naamloze pad
zonder afscheid, verstoten
door gesloten geesten.
Voor de burgerij verachtelijk
en te nachtelijk,
verzwijg ik bestemming,
plant ik zaad in hersens,
doorbreek de samenhang.
Op verzoek van de poortwachter
neem ik afstand van woorden
die ik op bamboe penseel, in twee delen.
Wetten en regels beperken
en blokkeren het altijd nieuwe.

Littekens scheuren open,
oude wonden bloeden.
Ik keer mijn schedel,
doorploeg geheugen en verzen,
illegaal uit principe
en crimineel uit noodzaak.
Voortijdig geboren,
nauwelijks ingedaald,
volwassen ook niet,
en altijd ontijdelijk.
Uit mirre, sterrenstof en wierook
dicht ik hooglied na hooglied
en kan de altijd nabije dood
niet schuwen,
lokkende zwanenzang.

Besneeuwde bergtoppen
lossen op in eiwitmist
en beslagen maanlicht.
Naar onbeperkte ochtenden
zwerft het pad dat geen pad is,
en volg ik, sprakeloos, dagenlang.
Wind en wolken
dragen mijn drakenvleugels,
en tijdloos bezoek ik crematies,
heb muze en fakkels bij me,
vier de teugels en negeer het rijmen.
Zonder omzien op begrafenissen
help ik spitten en duwen
in onbesproken dadendrang.
Dicht u op mijn dood,
dan dicht ik op de uwe.


Over Lao Zi (老子)
(Uit: Poëthement #008, PoëzieClub Eindhoven)

De stalbrand

De stalbrand

Een kortsluiting
na jaren nagelaten onderhoud,
onderdrukte kosten.
Een vonkenregen,
een alarm dat niet afgaat.

Varkens weigeren
evacuatie,
renden gillend terug
het vuur in,
hun enige heelal,
geloof en kerk
weg van het onbekende.

De brandweer,
bij de pomp in de sloot
op de provinciale weg
luistert
naar het gekrijs
tot het ophoudt.

Het houdt nooit op.

Amsterdams souvenir

Amsterdams souvenir

In brons mist de Nachtwacht
vuurkracht in de menigte.
De kudde rondvaartboten
wrikt in de gracht,
biggen aan de zeug.
Een struikgewas
van besmette fietsen
wil mij aanraken.

Weinig slaap.
Een lichte aardbeving
alsof de dijken even
de schouders schudden
en je bent wakker.
Waren het wekdromen, of
meeuwen aan het venster.
Vertragingen, omleidingen,
de trein retour versnelt en wist.
De ziekte van routine keert terug
en wist nog meer.

Als de uiterwaarden
de overstromingen,
het litteken de peuk,
vind ik terug
wat ik niet verloor.
Veel is het niet. Maar toch,
je neemt het mee,
straatvuil onder zolen,
schimmels in treinwagons.

Mogelijke ochtend

Mogelijke ochtend

Ik ontwaak
onder water
zonder geboorte,
een vondeling.
Wat ik doe
zal de dag vormen.

Het venster sluit
niet het licht buiten.
De ochtendzon
keert onderling
om en om.
Wat ik denk en ben
kan nu eindigen.

De dag denkbaar,
nog niet uitvoerbaar,
maakbaar.

Het uitzicht
smeekt om herziening.
Ik hervat de wandeling,
onterfde zonderling,
voeg afstand toe.
Ik zoek iets
dat rijmt.

Ondanks rust

Ondanks rust

ondanks rust
alleen -
de nacht
is trager
dan ik had verwacht
en de uren
vallen me
stuk voor stuk
lastig

al mijn bezittingen
denkbeeldig:

het aanraken
van een sneeuwvlok:

het openen
van een bloem:

dit alles
aan de noordzijde
van de berg

ik ben aan de zuidzijde

De afbeelder

De afbeelder

Zoals vogels zwijgen
over dalen en landen,
ontken de honger.
Elk woord laat sporen na
op de onderhanden steen,
heb je geleerd.

Kap alles weg wat niet lijkt
en afleidt van het beeld
voor ogen.
Het ontsnapt met elke hamerslag
uit gestolde aarde.

Op de rijbanen markeringen
waar auto's niet rijden.
Beitel je geboden
in stenen tafels:
gij zult verbeelden
en weerbarstige tijd bestendigen.

Houw weg wat je niet bent,
niet ziet zitten.
Help bij de geboorte,
bevrijding uit een ongevormde,
onvoltooide schepping.
Oevers bepalen niet de rivier,
alleen waar boten niet varen

en handen niet strelen
tot leven.