Het woord bij de daad

Het woord bij de daad

De opmaat telt af.
Kordaat
voegt het koor daad
bij woord.
Stapje links, stapje rechts,
in vol ornaat,
geen dans. Dat volstaat

terwijl de zaal vol staat
in een regen van tweets,
posts en stroperige herrie,
een derrie van nauwe beats,
op die fiets.

Grootspraak op formaat.
Obligaat wordt herhaald
en herhaald.
Het koor getuigt
en buigt buiten zinnen,
onhoorbaar.

Het leidt tot het niets
dat me
naar de uitgang zuigt
waar de poort
me doorlaat.

Blindelings

Blindelings

Ik was blind
en zag de dagen passeren,
trager dan wolken en groter,
op het netvlies gegrift.
Hier in vaders dodencel
wacht een martelaar
op onthoofding,
verlossing,
bevrijding.

Dat is het geschenk:
door tralies het ooglicht,
het ontwaken,
zonsopgang
en ademhaling
waar welke dag telt,
in en uit. Ook de laatste dag
van bisschop Valentijn
in Claudius' gevangenis.
Hij schrijft:

'Er komt vaker
steeds meer minder,
en wat ik je gun
is nooit wat je krijgt,
maar soms meer en beter.
Open je mond, je hart:
honingboter
deze tijding.

Door deze gave, gift.
zullen al je dagen zijn
een samenzijn.
Negeer haat, venijn,
en dwaal verder,
op de tast vooruit.
Tot later.
Van je Valentijn',
en blijft.

http://www.heiligen.net/heiligen/02/14/02-14-0269-valentinus-rome.php

Ik wil niet sterven

Ik wil niet sterven

Ik wil de porseleinen sfeer
niet breken, maar zie de zon
over hoge gebouwen en diepe tuinen,
ze speelt haar regenboog
en ik wil niet sterven.

De duiven fladderen
van paal tot paal
en paarden galopperen
tot laat in de avond
maar het feest van de stilte
davert nog door
en ik wil niet sterven.

Muziek zingt
door de portalen
van de straten van de stad.
Ademloze carnavalsgangers
dweilen zingend (maar zachtjes,
heel zachtjes, stoor de nacht niet)
door breekbare straatverlichting
en ik wil niet sterven.

Op haar stoel bij het venster
bekijkt ze het landschap
dat aan de trein voorbij draait.
Kinderen hollen door het gangpad
en mensen kijken niet naar elkaar
en ik wil niet sterven.

De herinnering aan die tijd,
aan dat café in dat dorp,
aan de man met die accordeon,
zonlicht over kasseien verbrijzeld,
mensen vol om ons heen
en ik wil niet sterven.

Alles in me stierf jaren geleden
maar ik mis het pas nu,
nu de lente in de stad slaapt
en ik wil niet sterven.

Wat te zeggen,
wat te doen,
boven op het stadhuis ginds
loopt een schoonmaakster
tussen de beelden
door de zon.
Wat te vragen,
hoelang te wachten,
dagen en nachten
en ik wil niet sterven!

Heavy, Like a Child

Heavy, Like a Child

Oh you're heavy, like a child
like a pony no one tames
with your sunshine eyes so wild
I've heard all your silent names

Close your eyes, you're on your own
you can do it if you try
don't forget your good-luck stone
spread your wings and fly

There are strangers in your voice
and they're waiting for a word
there's no children for your toys
and your silence no one's heard

Close your eyes, you're on your own
you could do it if you'd try
you're afraid to be alone
did you ever wonder why?

And the cities made you cruel
I got wounded by your smile
my children may call me a fool
I'll stay with you for a while

But the cities made you cruel
yes, the cities made you cruel
they made you cruel
they made, they made you cruel
cruel!

(Music: Ruud Wortman & Jack van Liesdonck, lyrics: Hans Marynissen)
(Uit: 'Dawn Dancer - Flyte', vinyl, Don Quixote Records, Roosendaal 1979 -
vinyl, Don Quixote Records / Edison, Japan - cd, Musea, Rotonfey, France 1994 -
cd, Si-Wan Records, South Korea 1994 - vinyl, Belle Antique, Japan 2012)

Geen rust

Geen rust

Na de derde
onvoltooide zelfdoding
hield louter apathie
en chemie hem in leven.
De zon kwam op en ging onder.
Verzorgers maakten zijn bed op
tot het verdween.

Want dokter,
niet alles wat je ziet bestaat,
zie maar:
de toekomst trok weg
uit zijn ogen.
Mannen in witte jassen
droegen zijn restanten
van kamer naar kamer.

Want bezuiniger,
niet alles in je ontwerp
en wetgeving bestaat.
Sommigen gaan niet weg.

Net na de bocht
slaagde zijn omarming
met ruim 130 km/u
van de Bugatti Veyron EB16.4
van de zorgbaas.
De wereld draaide door,
zonnen gingen onder,
bonussen werden betaald.

Op al zijn muren schreef hij
"Red me van alles
wat hier niet is."

Om te bewaren

Om te bewaren

Ik sluit m’n ogen
tot een blindwitte ochtend
met jou in de voorgrond lachend.
Ik sluit m’n ogen stijf
om jou te bewaren.

Alsof ik een bries was,
een warme vergissing
in een poging tot zomer
in het voorjaar,
alsof ik een bries was
om je heen
ademde je me in onopgemerkt.

Ik sluit m’n ogen,
m’n beide witte-ochtendogen dicht
om jou te bewaren.

Praat met me

Praat met me

Een woord
is een stap in de goede richting.
Een simpele hand
voor je verdrinkt,
een woord.
Praat met me

Een glimlach
helpt me meer dan je beseft.
Je ogen,
je schouders,
de branding van je haren,

maar praat met me.

(Uit: Naar morgen 14, Opwenteling, Eindhoven, 1974)