Dit is het voorwoord,
nog voor de eerste adem,
en niet nodig.
Kus de aarde,
hongerworm.
"Hou me tegen zonlicht
als een glas water", zegt zij.
"In slaapstand,
in het water
waarin je jezelf
onderhoudt."
Dat wil hij niet,
hij wil dat zij
in hem loopt
als in een donker woud,
waar het licht
zou moeten zijn
en elke boom
op de enig juiste plaats
staat en wacht.
Hij wil alles van haar weten.
Elk woord hierna
overbodig,
zonder waarde,
voor de vorm.
Een trage wijn, deze dood.
Het gesprek stroomt langs me heen,
een menigte woorden.
Voortdurend vermindert
mijn aandacht.
Er is niemand om tegen te praten,
behalve ik zelf dan,
en ik heb alles al eens gezegd,
of verzwegen.
Een vlieg in barnsteen,
dansend in het glas van mijn dagen;
herhaling verdooft de pijn.
Laat dit
de som van mijn uren zijn:
het kloklicht,
het rustgebrek,
de reistijden en rijstijlen.
Over alles heen:
de melk van berusting,
machteloosheid,
lege handen en misverstanden,
vorderingen en verdringingen,
geremd, gestremd en gedempt,
eindelijk ontketend,
pijnlijk getekend,
ontbrekend
en onbekend.
Waterpeil
Het waterpeil is gedaald.
Had ik maar
meer aandacht besteed aan de droogte,
beter gelet op de kerende seizoenen,
de tuimelende sterren,
was ik maar
in de regenwolken
hoog in de bergen gebleven
tussen mensen die me kennen,
had ik maar
de navelstreng doorgebeten
van een traag bestaan
met overbodige bagage,
had ik maar
meer gesmeekt en gevloekt
om alle keren te vergeten
dat zij naar me toe kwam
en me afwees,
niet wilde.
Het waterpeil is gedaald.
Hoe snel stroomt het,
met kolkend sediment en slib
van tenen tot knieën.
Die slepende stengels
en snijdende bladeren
van het oeverriet,
hoe aandoenlijk breken ze af
in de stroom
een voor een.
