Tafelleed

Tafelleed

De aarde draait
rond, behoedzaam,
om niemand voortijdig
te wekken.
De kleuter in mij
speelt gewoon door.

"Een rugzak
is alleen zwaar
op je schouders",
hoor ik haar zeggen
los
aan een tafel achter mij.
Ik trek de riem strakker.
"Je houdt dat gevoel vast."

Ik schud de pot
bosbessenjam om en om.

Zij klauterde
uit de laadruimte
van de grenzeloze combine,
een stukje opwarming
van de planeet
dat bij mij kwam wonen.

Midden in de nacht
drupt een klonter jam
los
van de deksel in de pot
in de donkere koelkast.
Onbetaalbaar.

De kleuter in mij
ligt nog jaren wakker.

Fascinatiebewijs

Fascinatiebewijs

Kom mee naar binnen allemaal.

De pinguïns op Antarctica

vormen verdichte spiralen

om een fictief centrum,

in hun hartslag

samen trappelend.

Hij bleef een leraar,

ondanks het niet te voorspellen

leven dat hij achterliet.

Hij bleek onnavolgbaar,

stond zichtbaar te lang

alleen op de dansvloer,

barbaar, barbaar,

zijn blik aards en intiem

in onze ogen.

Kom nog meer naar binnen,

verder inwaarts.

Wij lazen de afstanden

in zijn ogen

zoals je een gedachte leest,

onbedoeld het gezang

tussen minnaars hoort

of een ei breekt,

en sloten onze gelederen,

om elkaars verzamelde

warmte te delen

en vermenigvuldigen.

Meer bewijs

bleek niet nodig.

Eilandwens

Eilandwens

De overspoelingen
op de kalender
vastgelegd,
de slachtoffers voorspeld
en betreurd, elk jaar weer.
Statistiek zonder troost.

Een haast gewoon,
gebruikelijk sterven,
seizoensgebonden
in dit onzekere,
macaber maakbare vaderland.

Dit is
een repeterende kust.

Een erehaag
aan dociele proleten,
veelplegers,
uitgehuwelijkt
aan wat de familie verwacht,
de ongelijke meerderheid
zonder tegenstrijd.

Rechtopstaande
appartementen verdelen
de groeiende bevolking,
onberekenbaar
als stadsbussen
in deze buitenwijken
aan zee, en het hoost.

Ik ontken
wat ik herken
en wandel verder,
me voortaan bewust
van dijken
en de waterstand.

Dit zou
een eiland moeten zijn.

King of Clouds

 King of Clouds

I can feel you move
warm inside of me
you're a heavy child
I'm the king of clouds
touching snowflakes
before they melt away
sharing beauty never seen

Like a lotus
in perpetual birth
you're my flower
I'm the king of clouds
opening morning
before the break of day
share emotions never felt

High above the valleys
of earth's reality
you're the queen
I'm the king of clouds
time will tell us
more than words can say
sharing secrets never heard

(Music: Jack van Liesdonck and Leo Cornelissens; lyrics: Hans Marynissen)
From ‘Dawn Dancer - Flyte’ 13" vinyl, Don Quixote Records / Edison, Japan 1979; cd, Musea, Rotonfey, France 1994; cd, Si-Wan Records, South Korea 1994; 13" vinyl, Belle Antique, Japan 2012.

Alle indrukken na de eerste

 Alle indrukken na de eerste

Onbedoeld samen
na afspraak
op de verpleegkamer
van het ziekenhuis
in onbewogen zonlicht
die middag.

Een stapvoetse wandeling
de gang op en neer
niet langer, niet meer
een aftasten van de vloer
warm en arm in arm
weer broer en zus.

Ineens die herinnering:
'Weet je nog,
een heitje voor een karweitje
van de welpen, de scouts
ruim zestig jaar geleden.

Jij moest mee
van vader
mijn grote broer
huis aan huis omdat
ik soms niet bij de bel kon
en moeder het zo beter vond.'

Haar arm werd even zwaarder,
haar volgende stap
kwam wat later.
Alles daarna
wist die indruk
niet te overschaduwen.

Tomeloos

 Tomeloos

hij kwam dichterbij
(omdat hij naderde)
hij zweeg
(nadat hij stamelde)
hij verzamelde
(omdat hij verloor)

zij leek een ballerina
(omdat hij niet dansen kon)
leek begin en einde
(omdat zij niet anders kon)
hij liet zich vallen
(tot ook de aarde viel)

hij bleef achterwege
(omdat hij wegbleef)
en bouwde een leven op
(nadat hij wegbleef)
wat op een verleden leek
(alleen als hij terugkeek)

hij dook weg achter tralies
(waar hij onderdook)
vond sporen van zichzelf
(waar hij de honden rook)
hij likte de wonden ook
(nadat hij genezing vond)

tot de dood haar haalde
(en hem achterliet)
nadat de dood haar haalde
(en hem achterliet)
bleef hij achter
(en tomeloos)

Verlichting

 Verlichting

Hoe herkenbaar vreemd.
Een verzonnen profeet,
spotprent des aanstoots
in benarde sociale controle
bracht vrede noch verzoening
en het samenkomen
in bijbelvaste bidschuren
voor een vastgenagelde godenzoon
bracht genezing noch verlossing.
Eenmaal een kudde houdt de mens koers
en wordt moeilijk opvoedbaar.

Hoe je in Hamsterdam
de dans ontkwam
achter winkelwagens
zonder fietsbel
in een kronkelende file
door de buurtsuper.
Koopgoten liepen leeg
in online riolering.
Een losgeslagen bestuur
sponsort gastlessen
in lachgasflessen.
Een gehoorzame menigte
wurmt en krioelt maar.

Hoe rochelende beademing
smaak en geur verdampt
in welgemeende smetvrees
en goedbedoelde quarantaine
waarin de naastenwarmte
afkoelt achter schermen
en diepvries protocols.
Iedereen test iedereen
en drukkende doodsgeur
maakt alles vloeibaar.

Hoe zeepbelbubbels
zichzelf vermenigvuldigen
en kunstmatige bevolking
meedobbert als ballonnen
op elke gespuide mening.
Hoor, ze zingen hun aerosolen
benard dicht om elkaar heen
tussen omhooggevallen bestuurders
die zich verschuilen
in luidkeelse persbijeenkomsten
achter opgedrongen enge wetgeving,
bovenal uitvoerbaar.

Hoe solidair voelt wanhoop
en opgeklopte paniek
na voortdurende knuffelnood.
Het idee overheerst de zingeving,
het wetboek de menselijkheid.
'Wij hebben toch niks gedaan.
Het is onze schuld toch niet?
Van alles is weer waardeloos!'
roepen stemmen op lege straten
en gedoogde demonstratiepleinen.
Ondertussen zweeft de hoogste ambtenaar
steeds losser van de kiezers.
Is Willem Alexander
wel medestander van de Nederlander?
Nee, ik bedoel maar.

Hoe zin en betekenis leegstromen
in medische slangen en tubes.
Een brief die ik nooit las,
wat zij nog wilde zeggen.
Haar vingers telden de mijne
als een rozenkrans,
hart op hart anderhalve meter
in het verzorgingstehuis.
We lieten elkaar gaan
en het werd weer licht.
Ik was de handen keer op keer
maar het afscheid blijft voelbaar.