De combinatie van reuma
en medicinale doordrukstrips
bleek niet te overwinnen,
een sluitpost in de kamer
waarin zij verdoofd op hulp wachtte.
'Ze moet het wél willen',
gilde de gezichtsloze
gezinszorg vanaf de zijlijn
van de zorgstichting
die door haar oudste dochter
was gestuurd.
Met een lepel als hamer
ging het wel.
Beetje slordig op tafel,
maar er was alle tijd
om het schoon te blazen.
Alle, alle tijd.
Deze brug
wil ik de naam geven
van de regenboog
van gistermiddag.
Je weet het vast nog,
je stond naast me,
nog eerder vergeet
de vlinder de rups.
Doe wat ik zeg,
niet wat ik doe:
een breinaald,
intraveneus, kom nou.
Het nodige,
meer niet,
het verbaast me
nog dagelijks,
maar dat vermindert.
Ik reis verder
en haast me.
Het was jouw keuze.
Ik maak mezelf niet wijs
dat ik een boom begrijp,
laat staan een mens,
of dat je me nooit
zal vergeten.
Dat zal je wel.
Er is geen brug terug.
Haar stem, kalm,
volleerd beheerst,
geeft door
wat haar is geleerd,
een religie.
Elk individu
lost op in een menigte,
rook in mist,
ontvreemd, vervreemd.
Een wachtkamer
rumoerig als een kroeg,
een administratie
die het te druk heeft
om cliënten te helpen.
De procedures lopen,
routine neemt over
en verteert,
productie, omzet.
Het verdienmodel regeert.
Ze kijkt door me heen
naar de muur achter mij
en het vonnis
snijdt me af
net boven de vloer,
negeert.
Ik zie in haar ogen
de achterwand van een schedel.
Haar stem sommeert
de volgende aan haar altaar.
Kom vandaag bijeen en
stel je op in een cirkel
waar we elkaars ogen zoeken.
In de leegte in ons midden
ontbreken woorden
en falen handen.
Jij die altijd klaarstond
en voor ons vocht
aan een voortdurend front,
spades en houwelen
en onze tranen wrikken
de aarde niet open, nee,
vraag om de regie
van een bloem, ja van alles
in de natuur.
Wolken zullen je opnemen
in hun midden en over
de hemel verstrooien.
Niemand zoekt dit vaarwel.
Je hebt nu de rust bereikt
waarin we elkaar vinden.
Dit is wat we doen,
wat ons overkomt
en kenmerkt
bij elke ontmoeting:
een opsomming
van wie overleden is
of terminaal
en wat we daarvan vinden,
of dat nog waarde heeft.
Alles krijgt zin
door de liefde
die we voelden
en nog voelen
voor elkaar.
Dit kunnen we nog doen,
koffie erbij, borrel
en dan verder.
Dit kunnen we aan.
Kan het nog dover
nog blinder,
de ogen meer of minder
open voor zonlicht,
de stem afgeperkt
tot aan de grens.
Ik neem mijn boom
uit wandelen
en toon haar de wereld.
Het verkeer,
andere bomen
in colonnes,
de vuurzee.
Het gaat niet over.
Dorstige snijtak,
ongeënt loopt zij niet weg.
Zij bloedt en bloeit op,
compenseert met schaduw
en rijp fruit
en ik dwaal af
naar meer bomen.
Onbeperkt
door mijn waarneming
rillen haar twijgen
en bladeren
in mijn adem.
Ik bied stoelen aan.
Ik ga nu leven
waar alles verandert.
Kan het nog verder
nog dieper, denkt zij,
denk ik.
Mag ik dan weer mee.
Ik hoop op draaideuren,
dan kan ik me nog bedenken
en terugkeren.
Ik wil uitstellen
tot het niet anders kan.
In de hal pingelt
een pianist
hinderlijk door de muzak heen,
en blijft herhalen.
Bloembakken en zitbanken
kunnen de betonnen pilaren
niet verhullen.
In een onlosmakelijke rolstoel
met dwingende echtgenoot
die nóg een cappuccino
altijd afraadt:
‟U bent mijn moeder niet!”
‟Nee, ik ben uw chauffeur.”
En ik herken haar
wederkerig
in dit halverkeer.
