He doesn't dare
to let go
of his grandchild
because suppose
that it fledges
and does not return.
Ingrown fears
overflow
into the young child
though it is wordless
and so she will remember
grandfather
and keep watch
for the unpredictable
that he feared.
Hij durft
zijn kleinkind
niet los te laten,
want stel
dat het uitvliegt
en niet terugkeert.
Ingegroeide angsten
stromen over
in het jonge kind
al is het woordeloos
en zo zal zij zich
opa herinneren
en blijven waken
voor het onvoorspelbare
dat hij vreesde.
(10 jaar na de MH17 aanslag)
Stramme protocollen,
zetten in een schaakspel,
rechtlijnige condensatie
op kriskras groene schermen.
Is het een ontspoord geheugen
in satellietbeelden met commentaar
van een beveiligde verslaggever
ver achter de linies? Nee,
hun nabestaanden vergeten niets,
kunnen dat herinneren
en beschrijven niet meer stoppen,
net zo min als kraanvogels
hun vlucht kunnen onderbreken
zonder te vallen,
alsof er niets gebeurd is,
politiek correct verzwegen,
in leugenketens afgemeten,
doorzeefd, onleesbaar,
voorgoed verkreukelde origami.
Ga op in rook stoom damp,
gifzwam van de haat,
sla neer in reportages
en hoorzittingen, als
verkoold manna in ons geweten.
Mijn wil, mocht die al paraat staan,
heeft bar weinig invloed op mijn daden, dat is zo.
Zand in de sandalen, zweetoksels.
Laat alle kansen liggen vandaag en ontvouw
een totaal lege plattegrond, vol pleinen,
doorgaande vluchtwegen en ik vrees het ergste.
(‘Zingen is belangrijk in onze cultuur’, zei hij.)
Postelein in porselein, toe maar, deo volente,
het kan niet op en zij ontvangt je.
(Gastvrij zingt zij.)
Het kan wél op, te weinig vaste slaap,
om maar wat te noemen. Schrijf op:
ontwijk voetgangers en ga op tijd even zitten.
(Blijf vooral zingen. Kan ook zonder geluid.)
Met de poten in het bluswater,
komaan. Die zang, dat is wat
u god noemt, toch? De tenten lopen vol
en er is wijn en brood. Zing, je kunt niet
anders.
De wolk
Onderweg begint het regenen
en meteen word ik
een weide, gras en bloemen
en een aantal paarden
dat wacht
aan de omheining.
Een mistige avond valt
en ik ben niet droevig
of nostalgisch
naar wat nooit zal terugkomen.
Ik word een wolk
en verwaai
weer.
Vannacht was weer zo'n nacht
dat ik dacht aan de dood,
of de dood aan mij, kan ook.
Dan verzin ik gesprekken
met denkbeeldige vreemden,
eerder overledenen, of alleen gezichten
en dat helpt niet.
Het is eerder of ik een reis voorbereid
en uitstippel, waar te parkeren,
hoeveel het kost met de trein of de auto.
Pas als ik me voorstel
dat ik ga en hoe
mijn lief en kinderen
daarmee omgaan
komen de zorgen en emoties.
Wat moet ik nog regelen,
het huis, wat laat ik na
en dan pas kan ik weer slapen
en ontwaken, dan pas
is het weer voor mij
voorbij.
Ik liet mijn kinderen na
aan de gaarkeuken achter de hangars,
bevrijdde bomen van mensen
en begon een nieuw vaderland
waar niemand me kende
en een onverwachte naam
ter plaatse werd verzonnen.
Nog hoor ik kinderen zingen
achter de bombardementen
en hun stemmen zoeken elkaar
en mij, hier op dit kantoor
in de wachtrij voor registratie
waar ik bomen verzin om nooit meer
te hoeven schuilen.
'Droom van mij'
zingen ze.
