Alles wat kan

Alles wat kan

Slechte wifi in deze biotoop,
waarom bij gods wil.
De lockdown is te omzeilen,
hoor ik, te kort.

Niet alles wat kan moet vandaag.
Soms voldoet een stil
afscheid, een strak volgehouden
zwijgen tot buiten de bebouwde kom.

“Stel je voor dat die
opgeroepen soldaten
niet komen maar gewoon
thuisblijven”, zei ze,
toe dat nog kon. “Doe het.”

Er was een melding,
in het wijkgebouw meen ik.
Zoek onderdak.
Ze geloven nog in een missie,
hun zelfvertrouwen, de overuren
en het licht is hier ook

anders.

De gelukzoeker

De gelukzoeker

Ik had vogels,
maar tijdens
de beschietingen
zijn ze gevlucht
en ze zijn nog niet terug,
zoveel is helder.

Hier
hebben mensen geen naam
maar een volgnummer
en modder
in kleren en haren,
en kinderen
omdat ze moeten.

Het prikkeldraad
hield niet op
en ik weet alles nog,
hier ergens in me
waar ik nooit meer kom,
een kelder.

Nog elke dag
verwacht ik de vogels terug.
En de aarde
onder mijn voeten.

You never know

 You never know

He doesn't dare
to let go
of his grandchild
because suppose
that it fledges
and does not return.

Ingrown fears
overflow
into the young child
though it is wordless
and so she will remember
grandfather

and keep watch
for the unpredictable
that he feared.

Je weet het nooit

Je weet het nooit

Hij durft
zijn kleinkind
niet los te laten,
want stel
dat het uitvliegt
en niet terugkeert.

Ingegroeide angsten
stromen over
in het jonge kind
al is het woordeloos
en zo zal zij zich
opa herinneren

en blijven waken
voor het onvoorspelbare
dat hij vreesde.

Vogeltrek

Vogeltrek

(10 jaar na de MH17 aanslag)

Stramme protocollen,
zetten in een schaakspel,
rechtlijnige condensatie
op kriskras groene schermen.
Is het een ontspoord geheugen
in satellietbeelden met commentaar
van een beveiligde verslaggever
ver achter de linies? Nee,
hun nabestaanden vergeten niets,

kunnen dat herinneren
en beschrijven niet meer stoppen,
net zo min als kraanvogels
hun vlucht kunnen onderbreken
zonder te vallen,
alsof er niets gebeurd is,
politiek correct verzwegen,
in leugenketens afgemeten,

doorzeefd, onleesbaar,
voorgoed verkreukelde origami.
Ga op in rook stoom damp,
gifzwam van de haat,
sla neer in reportages
en hoorzittingen, als
verkoold manna in ons geweten.

Zingen is belangrijk

Zingen is belangrijk

Mijn wil, mocht die al paraat staan,
heeft bar weinig invloed op mijn daden, dat is zo.
Zand in de sandalen, zweetoksels.

Laat alle kansen liggen vandaag en ontvouw
een totaal lege plattegrond, vol pleinen,
doorgaande vluchtwegen en ik vrees het ergste.
(‘Zingen is belangrijk in onze cultuur’, zei hij.)

Postelein in porselein, toe maar, deo volente,
het kan niet op en zij ontvangt je.
(Gastvrij zingt zij.)

Het kan wél op, te weinig vaste slaap,
om maar wat te noemen. Schrijf op:
ontwijk voetgangers en ga op tijd even zitten.
(Blijf vooral zingen. Kan ook zonder geluid.)

Met de poten in het bluswater,
komaan. Die zang, dat is wat
u god noemt, toch? De tenten lopen vol
en er is wijn en brood. Zing, je kunt niet

anders.

De wolk

De wolk

Onderweg begint het regenen
en meteen word ik
een weide, gras en bloemen
en een aantal paarden
dat wacht
aan de omheining.

Een mistige avond valt
en ik ben niet droevig
of nostalgisch
naar wat nooit zal terugkomen.

Ik word een wolk
en verwaai
weer.