Neem me mee

Neem me mee

Neem me mee,
morgen is te laat,
de lege straten wachten niet op je -
dat doen ze nooit.

Duiven vliegen op,
duiven strijken neer.

Nee, vandaag is al te laat -
tegen de hoge stenen muren op
kan niet
zonder hulp van buiten.

Haviken vliegen over,
haviken vlogen over.

Woorden voor vogels

Woorden voor vogels

De was droogt.

De was droogt nog steeds.

Steeds droger, de was.
Het woord wast
en wast zich droger,
steeds dichter, het woord.

Trekvogels trekken
de ogen mee
tot achter de nevels
van de heuvels,
tot ver in de wolken,
en dan,
als afgesproken,
alleen gelaten,
zoeken de ogen elkaar,
opnieuw onbekend
maar herstellend.

Sprekende ogen
deelden de vlucht.
Dan herkent de mond
een woord,
knikken de hoofden,
en zwijgen we verder,
alles al gezegd.

De stad
dicht en onverlicht,
deuren openen
naar volgende deuren,
wegen keren om en om.

Zij spant zich en welt,
de stad stinkt, krimpt,
knelt en scheurt open,
de schaal zwelt en barst
langs de ringweg
en de eierschalen
vallen af,
hier waar alleen de adem telt.

Dit is een woord
dat doodslaat
tegen vensters,
schuurt aan muren,
krabt aan tralies,
hecht en onthecht.

Een woord
kan ook gewoon wit zijn
en dat blijven.

In de nachten
keren de vogels terug.

26 mei 2015

Niet gewaarschuwd

Niet gewaarschuwd

Een flitslicht van de bovenleiding
legt de omgeving van de spoorlijn
vast.

Het publiek wacht af.

Niet veel ouder dan gisteren
maar wel veel verder weg
deze donkere ochtend -
hanen kraaien en scholieren ontwaken traag
langs mijn raam
in de aarzelende dag.

Zoals een bloem de zon,
een vogel de hemel,
haten wij de straten
waarover wij nauwelijks vluchten.

Ik weeg mijn woorden:
ik draag in me
het verlangen
naar een terugslagloos afscheid,
een vertrek zonder weerga.

Als niet gewaarschuwd mens
tel ik voor één.

Wat heb ik geleerd

Wat heb ik geleerd

"Ren,
ren over het water... "

Mijn lief ontdooit
dat deel van mijn hart
dat bij elke herinnering
en ongewilde resonantie
bevriest.

Hij nam de biecht af
en vergat mijn naam.
Hij herkende geen medemens
in mijn ogen.
Ik moest eraan geloven.
Het eeuwige
enerzijds anderzijds,
de kronkelredeneringen
in de spits van zijn roede
druipen nog langs mijn benen
en die speekselpreek moest ik
altijddurend geloven.
Een losgewoeld hart,
nog deels kinderlijk,
stuurt me,
fluistert noodkreten,
en praat door mij heen,
hinderlijk.
Blijf rennen.

Waar bleven de Texas Rangers,
waarom lette Ivanhoe niet op.
Justitie en politiek
schoven aan
aan dezelfde tafel.
Pleister mijn lippen
aaneen en schrijf er
'slachtoffer' op.
Ik blijf bloeden,
dus ik leef nog.

Daar komt de bisschop
met een tros ballonnen
van bewakers, woordvoerders
en secondanten.
Zij voeden hem dagelijks
het broodnodige eigen gelijk.
Hij verwart zijn kruis
met dat van zijn broodheer,
een bergrede-nering.
Woorden en daden
vallen niet samen
binnen die gewaden,
amen.

Dat kan ik beamen
beademen...
en weer verhardt
een niet verouderd segment
tastbaar in mijn hart.
Wat wilde ik leren,
wat heb ik geleerd:
er is geen gerechtigheid,
alleen slechtigheid.
Blijf rennen.

"Ren,
ren over het water
om niet te zinken,
kijk niet om
en niet omlaag... "

18 mei 2015

Had ik gekeken

Had ik gekeken

Scherpe, diepsnijdende vrijheid
ploegt door mijn taal,
en ik kan alles verzwijgen
mocht ik dat willen.

Ik vat dit samen
in stilzwijgend toegeven,
een boom in de storm,
vastberaden bewegend, levend.

Dit is ter herdenking
aan alles wat ik had beleefd
had ik alles voorzien:
gezelligheid elders,
warmte niet ver hier vandaan,
liefde op een andere datum,
een glimlach had ik gekeken.

- ontmoeting -

- ontmoeting -

- ze zag t als n toeval
(paarden wachtten, dansers bevroren, de maan bleef koud)
 - hij zag het als een samenloop van omstandigheden
(zij wachtte)

en in de menigte zuchtte een jong meisje
bij de foto in de etalage van het idool
idille, vriend!

nog eens:
zij zag t als n toeval
hij als iets gewoons,te verwachten (stilte)

© Hans F. Marijnissen 1970, incl. spellingfouten. Getypte tekst en inkt.

- stad -

- stad -

de stad als een mislukking
een architekt vol verrukking maar toch een mislukking
mensen vol onbegrip
daar is anna, daar is ook bellia, daar zijn gestrandde reizigers,
koffieautomaten, warme krekette, hallo broer

de stad als een ontkenning
een burgemeester spreekt van gewenning maar wat een plenning

regen valt loodrecht
bomen groeien kaarsrecht
kinderen scheef
hallo

© Hans F. Marijnissen 1970, incl. spellingfouten. Getypte tekst en inkt.