De Vredesduif

De Vredesduif

Zó ga je met mensen om
sinds 1912, zo gewoon en niet anders,
de beste opleiding vooreerst
levenservaring en humor.
Luister naar de biechten en verhalen.

In een bocht van de Tongelresestraat,
tussen biljart en gokkast,
sigaretten en prijzenvitrine,
naast rookruimte en de spaarkas
die de Kindervrienden met Sinterklaas
leeg zullen halen,

zoekt Tongelre vergetelheid
en tevredenheid,
proost het, vindt het troost
bij jukebox en televisiescherm,
in de warmte van De Beer,
onder de vleugels van De Vredesduif.
Het ongedwongene,

het luisteren, dát is wat zij beheerst,
Hennie in Café de Beer.
Lief en leed wordt gedeeld
met deze zorgverleenster,
nieuwsbron en raadgeefster ineen,
want zó ga je met mensen om.
Tussen pindaschalen

op Perzische tapijtjes,
het bier op de Dommelsch viltjes,
de blocnote waar de rekeningen
niet voor het eerst
wachten op betalen,

laat zij ouderen en jongeren
uit liefde niet verhongeren
in Eindhovens Tongelre.

Haar adem

Haar adem

Ik schrok wakker
van een droomgeluid,
een zucht?
De nacht rekte zich uit
en graasde verder.

Een scheur in het plafond.
Een verlaten huis met een vergeten pop
op een keukenkastje.
Bromfietsen voor een autorijschool.
Wind en regen.

Lege bierflessen in een krat,
Drie geroeste fietswielen
in een overwoekerde tuin,
sprakeloos, spakenloos.
een rij populieren,
uitgeschoten spruitstokken,
februari.

Haar adem in mijn gedachten
na een wandeling.

Geen bevrijding

Geen bevrijding

In de nacht
sloegen ze op zijn deur.
Altijd paraat!
De vijand waakt,
noodrantsoenen op voorraad.

Spoedinspecties
van zijn jong gezin,
badend in die ongedeelde,
onoverdraagbare angst.
Wat er ook was bevrijd
in dat land waarin hij
als vreemdeling
voorgoed nooit terugkeerde,
hij was het niet.

En om hem heen
misschien groei, opbouw
en zelfs voltooiing
maar nooit vrijheid.
Het heette toen nog geen
posttraumatische stress-stoornis,
mocht geen naam hebben.
Hij moest maar flink zijn.

Mijn vader
werd nooit bevrijd.
Hij had geleerd
in de Duitse kampen
dat de vijand in elk van ons huist,
en hem blijvend zou omringen
tot zijn dood,
zonder hoop op bevrijding.

Op jullie bevrijdingsdag
hangt mijn zwarte vlag
halfstok.

Herkenning

Herkenning

Er is enige troost in herkenning,
zeker,
het weten niet alleen te zijn.

Daarnaast teleurstelling:
het beseffen niet uniek te zijn.

"Dan ga ik af en toe
zomaar de stad in", zei hij.

De koning wandelt

De koning wandelt

Ik voel me omgewoeld.
Hier loop ik, naakt,
het landschap gekleed
in ervaringen,
domeinloos en toegankelijk.

Ik voel me onomwonden.
De altijd plichtsgetrouwe
en punctuele dood
kapt bomen en ontbost.
Weer een vriend ontviel,
ingehaald en verrast.
Een drogende kruin
schudt nee, knikt ja.

Als ik vallende thuiskom
omarmt het kille bed me
als een zerk:
ik lik bloed weg en de dag
ligt stuiptrekkend achter me.
Ik doof in de nacht
als vuurwerk.

Ik voel me ongebonden.
Onderdanen
kijken door me heen
en op mijn vragende blik,
voorspelbaar zinloos,
schudden zij nee, knikken zij ja.

Als ik komende thuisval
als nieuwe kennismaking
met een veranderde herinnering,
hervind ik me in een onbekend heden,
zoveel tijd verloren wetend.

Als ik thuiskomende val,
verdrink ik in mijn slaap
en het laatste wat ik zie
zijn jouw sluitende ogen.
Ik rust niet in vrede
en je hoofd
schudt nee, knikt ja.

De dode hoek

De dode hoek

De nieuwe bal
weerkaatst
tegen de voorruit
en rolt onder de stadsbus,
lijn 3 richting station NS,

en alle engelen
kijken op van hun werk
als het geluid hen
raakt.

Chroom en glas
weerspiegelen
de bovenwereld,
volgen kinderogen,
twee handjes
die buiten zicht
van de chauffeur
het voertuig
opzij willen schuiven,
willen stoppen.
Alle mensen
drukdrukdruk bezet,

en alle engelen
houden de adem in.

Bij het optrekken
voelt de chauffeur
geen hobbel.
Een vrouw gilt,
de bus pufpufpuft,
sist en stopt,
doofstomme,
logge metalen draak
uit het verborgen
smidsvuur
van de onderwereld.
Het kind
rolt zijwaarts in de goot,
springt op                       slaat neer
en pakt de bal.             en de bal stopt.
Het lacht,                          Een gil,

          en alle engelen
               zingen.

Bijt de tandarts

Bijt de tandarts

Bij elke handeling, schraping, reiniging,
valt mijn blik adembenemend,
langs een losse knoop,
in de vallei tussen haar hellingen.

Tanden op elkaar. Ruggelings plat in de
afgevlakte behandelstoel,
met opgerekte lippen onder de ledlamp.
Valt nog niet mee, nu niet uit te komen
voor niet-dentale opwellingen.

Losse vulling, orale foto,
extractie met anesthesie,
drievlaksrestauratie met composiet,
prothese met element, polijsten:
ja, ja, doe maar, ik vind alles oké,
voeg maar bij de bestellingen.

Na drie kwartier behandeling,
geseling, afsluitende bloedspoeling,
een mond vol tanden en een vervolgafspraak,
weet ik te ontkomen zonder beknellingen
en ontvellingen.
Zij schudt mijn hand,
mijn hand schudt haar kwellingen.