Zij beschuldigde ouders
van haar bestaan,
de wereld van gevangenschap
en bleef tollen in die waan.
Naast soortgenoten vernageld
op verpulverd parfum
achter de blinde schuifpuien
van haar terrarium,
in bloedeigen narcotica,
en zij klaagde
over het verouderen,
de droogte
en het vernederen.
'Uit welke zomer
kwam zij en liet mijn
verkoolde hersens opgloeien
in haar adem?'
Na haar dood
viel regen
op de leegte
die achterbleef.
De crisisopvang
na haar gedwongen opname
hersloot de gelederen.
'Zij bracht mijn razend hart
tot rust, aan haar bron
leste ik mijn dorst.
Waar ben je nu?'
Zijn onbegrip overweegt.
Helft, wederhelft,
hij valt, rolt verder,
verzamelt kras na kras
en vindt het wiel uit,
opnieuw
en opnieuw.
Laten we wat meer
om elkaar heen kijken,
niet alles moeten weten
of namen geven.
Als we ruimte willen
om in te schuilen,
te vluchten
in een nachtrit
tot ver na de ochtend
van een onverwachte dag
en deze woorden
al die tijd
tegen ons praten
en in ons zingen
zoals een bos dat doet,
als we vallen,
blind achterover
in onderling vertrouwen,
onterfd van alle hoop,
reizen we verder
en dieper dan ooit.
Laten we wat meer
op elkaar lijken.
Tafelleed
De aarde draait
rond, behoedzaam,
om niemand voortijdig
te wekken.
De kleuter in mij
speelt gewoon door.
"Een rugzak
is alleen zwaar
op je schouders",
hoor ik haar zeggen
los
aan een tafel achter mij.
Ik trek de riem strakker.
"Je houdt dat gevoel vast."
Ik schud de pot
bosbessenjam om en om.
Zij klauterde
uit de laadruimte
van de grenzeloze combine,
een stukje opwarming
van de planeet
dat bij mij kwam wonen.
Midden in de nacht
drupt een klonter jam
los
van de deksel in de pot
in de donkere koelkast.
Onbetaalbaar.
De kleuter in mij
ligt nog jaren wakker.
Kom mee naar binnen allemaal.
De pinguïns op Antarctica
vormen verdichte spiralen
om een fictief centrum,
in hun hartslag
samen trappelend.
Hij bleef een leraar,
ondanks het niet te voorspellen
leven dat hij achterliet.
Hij bleek onnavolgbaar,
stond zichtbaar te lang
alleen op de dansvloer,
barbaar, barbaar,
zijn blik aards en intiem
in onze ogen.
Kom nog meer naar binnen,
verder inwaarts.
Wij lazen de afstanden
in zijn ogen
zoals je een gedachte leest,
onbedoeld het gezang
tussen minnaars hoort
of een ei breekt,
en sloten onze gelederen,
om elkaars verzamelde
warmte te delen
en vermenigvuldigen.
Meer bewijs
bleek niet nodig.
