Echoput

Echoput

De echoput
is geen stiltecoupé deze dagen.
Oeverloos geroeptoeter en
onnodig verdroogde meningen in
plaats van een feitenregen.
De mensen waar het om gaat
blijven liever thuis en
willen hun foto en
naam niet openbaar.
Wat weet ik echt van
mijn ouders?

Bij de scouting hebben ze dozijnen
gemengde stapelbedden en kilometers
waslijn liggen. Weer speculanten en
beleggers, en gehamster van drinkwater en
toiletrollen. En zeker
energierepen slash
morfine slash
amfetamine slash
techno slash
oblivion slash
niets.
Dát weet ik van
mijn ouders.

De wens

De wens

Als tijd
wordt ervaren
als snelheid
staat deze ochtend stil,
gestremd in licht
en herinneringen.

Als de ochtend
niet meer is
dan een wens,
is slapen afwachten,
en ontwaken verbazing
over het blijven
van die wens.

In de handen
onzeker omklemd
de loodzware beker
van de dag.
Ik open de ogen
en drink
tot de bodem

dat de wens
nooit mag wijken.

De wereld buiten

De wereld buiten

De stormvloed van de oorlog
liet verminkte en invalide
mannen achterop
in de leegte van de wederopbouw.

In moeders eerste rolstoel,
zwart gemoffeld en opgelapte
rubberen wielen,
knikkebolde zij over dorpsstraten

en langs cafépleinen,
volle terrassen en haastige
dagblinde obers,
waar dronken christenen haar bespuugden

en bier over haar goten
zoals hun naamgever onder zijn kruis
toenmaals overkwam,
en een straathond in haar schoenen beet.

De wereld sloot haar buiten
in de afbraak van ongerijmde
kudde-instincten.
Al hun gelederen sloten zich.

Waarover je niet kunt zwijgen
moet je schrijven.

Een hand vol

Een hand vol

Waar laat ik de knip
en waar de parkeerticket?
De geur van frituurvet
en ranse mayonaise
verdrijft niet de vale zweetlucht
van noodgedwongen
beheersing en handhaving.

Doorlopen. Niet staren
naar roze verbrandingen
en afgedwaalde secundaire
geslachtskenmerken
op zanderige badlakens
tussen menig platgetreden graspol.

Minstens twee heren
konden hun lijfelijk reageren
op hun nabije lief
niet langer negeren
en sprongen uit beschaving
het koele water in
van de afgraving.

Op weg naar haar flat
die zomernamiddag
zocht haar rechterhand
de hete versnellingspook
en mijn verdrongen zaad
haar stoelhoes van lamswol.

Na de piep

Na de piep

Ik ben niet thuis nu,

zelden trouwens.

Als u me nodig hebt,

wat ik niet geloof,

ben ik onbereikbaar,

maar ik kom ooit terug,

heb geduld.

 

Aan de horizon de wolken

bijeen en stil

als dorpelingen op zondag

terwijl ik afstanden verzamel

en schijfruimte beheer

in een keldervoorraad

voor naderende winters.

 

Elk huis

kan een thuis zijn

en is het zelden,

deuren en vensters

sluiten niets uit.

 

Spreek vrijuit.

We zullen elkaar

nog nodig hebben.

Het wiel

Het wiel

Zij beschuldigde ouders

van haar bestaan,

de wereld van gevangenschap

en bleef tollen in die waan.

Naast soortgenoten vernageld

op verpulverd parfum

achter de blinde schuifpuien

van haar terrarium,

in bloedeigen narcotica,

en zij klaagde

over het verouderen,

de droogte

en het vernederen.

'Uit welke zomer

kwam zij en liet mijn

verkoolde hersens opgloeien

in haar adem?'

Na haar dood

viel regen

op de leegte

die achterbleef.

De crisisopvang

na haar gedwongen opname

hersloot de gelederen.

'Zij bracht mijn razend hart

tot rust, aan haar bron

leste ik mijn dorst.

Waar ben je nu?'

Zijn onbegrip overweegt.

Helft, wederhelft,

hij valt, rolt verder,

verzamelt kras na kras

en vindt het wiel uit,

opnieuw

en opnieuw.

Als we vallen

Als we vallen

Laten we wat meer
om elkaar heen kijken,
niet alles moeten weten
of namen geven.

Als we ruimte willen
om in te schuilen,
te vluchten
in een nachtrit
tot ver na de ochtend
van een onverwachte dag

en deze woorden
al die tijd
tegen ons praten
en in ons zingen
zoals een bos dat doet,

als we vallen,
blind achterover
in onderling vertrouwen,
onterfd van alle hoop,
reizen we verder
en dieper dan ooit.

Laten we wat meer
op elkaar lijken.