De mini-handjes
van de boreling
tasten naar de
plots verdwenen
wand.
Een rimpeling,
even maar, overschaduwt
haar fontanel.
De vingertjes
vinden lippen en neus,
oren en ogen zoeken
en de hersentjes
willen samenstellen,
alles optellen
tot weer een wand.
De indrukken,
hoe verward ook,
komen ongeveer samen
en ze slaapt weer,
onschuldig
als iedereen.
Toen het bericht kwam
reed ik verder
en sloeg de weg af.
Ik miste mijn afslag,
ook de volgende
en keerde niet om.
Het ijs van meningen smelt
tot water van belevingen.
Wat zijn priesters
anders dan gevangenen.
Er is een plaats
voor elke tijd.
De pianist telt,
zoekt tussen 88 toetsen
die ene grijze
en kan niet wachten.
Ik staar naar beladen muren
tot de stenen verdwijnen,
een versnelde droom.
Ik herlees
wat oude geschriften,
historisch kansloos
en roep tralies bijeen.
Er is een tijd
voor elke plaats.
Ik struikel en wil vliegen.
Dit is dat eerste jaar,
de eerste verjaardag zonder,
eerste vakantie zonder,
eerste kerst zonder.
Zo tel je, zo beleef je
de groeiende afstand in tijd.
En dan, sneller dan verwacht,
is het alweer een jaar geleden.
Het houdt niet op, het leven
lijkt verder te gaan. Je kijkt
om je heen en blijkt niet alleen.
Er was een ochtend voor nodig,
een slordig ontwaken
en een hernieuwd afscheid
voor deze vlucht. Ik kwam bijeen.
Bossen drongen aan,
tegenliggers naderden,
een kudde wolken zocht elkaar op,
het zonlicht brak.
In de glazen pui
en verstrooide as hervond ik
een aangelengde herinnering
aan wat had kunnen zijn. Ik kwam weg.
Bomen streelden elkaar
en verstrengelden wortels.
Tussen de stammen werd het niets
weer nu en dan meetbaar.
Een afslag bracht opluchting,
ik zag weer een zon
en wat op een uitweg leek,
even maar, lang genoeg. Ik sloeg af.
De echoput
is geen stiltecoupé deze dagen.
Oeverloos geroeptoeter en
onnodig verdroogde meningen in
plaats van een feitenregen.
De mensen waar het om gaat
blijven liever thuis en
willen hun foto en
naam niet openbaar.
Wat weet ik echt van
mijn ouders?
Bij de scouting hebben ze dozijnen
gemengde stapelbedden en kilometers
waslijn liggen. Weer speculanten en
beleggers, en gehamster van drinkwater en
toiletrollen. En zeker
energierepen slash
morfine slash
amfetamine slash
techno slash
oblivion slash
niets.
Dát weet ik van
mijn ouders.
Als tijd
wordt ervaren
als snelheid
staat deze ochtend stil,
gestremd in licht
en herinneringen.
Als de ochtend
niet meer is
dan een wens,
is slapen afwachten,
en ontwaken verbazing
over het blijven
van die wens.
In de handen
onzeker omklemd
de loodzware beker
van de dag.
Ik open de ogen
en drink
tot de bodem
dat de wens
nooit mag wijken.
